ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣ Η Δίκη της Παντείου: ένας αναστεναγμός και δύο σκέψεις

Δημοσιότητα ουδεμία – ή πολύ περιορισμένη- δόθηκε στο θέμα της δίκης σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση του λεγόμενου σκανδάλου της Παντείου. Μίας δίκης η οποία ξεκίνησε (κατ’ έφεση) το Φεβρουάριο του 2011, η δε απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων εκδόθηκε την περασμένη Δευτέρα, 25 Ιουνίου, και ήταν καταδικαστική για τους Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις του Πανεπιστημίου, για διοικητικούς υπαλλήλους της Γραμματείας του Πανεπιστημίου, καθώς και για ιδιώτες (προμηθευτές), στους οποίους επεβλήθησαν ποινές κάθειρξης 10- 20 ετών για συμμετοχή σε οικονομικά εγκλήματα.

Σημειωτέον ότι η πρωτοβάθμια δίκη η οποία είχε διεξαχθεί κατά τα έτη 2005-2007, είχε απεναντίας απασχολήσει πολύ περισσότερο τα μέσα ενημέρωσης και το πανελλήνιο, καθώς τότε μας ενδιέφεραν και άλλα ζητήματα, δεν είχαμε γίνει ιδεοληπτικοί σχετικά με την παραμονή μας ή όχι και για πόσο ακόμη στην Ευρωζώνη και δεν επικρατούσε (πλήρης τουλάχιστον) ακυβερνησία. Εν όψει λοιπόν του γεγονότος ότι το εν λόγω ζήτημα πέρασε στα «ψιλά γράμματα» των εφημερίδων, ιδού μερικές σκέψεις σε σχέση με αυτό.

Λέγεται πως η δικαιοσύνη εξάντλησε την αυστηρότητά της επί των συγκεκριμένων κατηγορουμένων. Πράγματι, η απόφαση, τόσο επί της κατηγορίας, όσο και επί των ποινών, ήταν η αυστηρότερη δυνατή, κινήθηκε δε στα ανώτατα πλαίσια ποινής που προβλέπονται για τις συγκεκριμένες αξιόποινες πράξεις, παρά το γεγονός ότι για το σύνολο των κατηγορουμένων προβλήθηκε το σοβαρότατο ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου. Δεν παρακολούθησα (το σύνολο τουλάχιστον) της ακροαματικής διαδικασίας, συνεπώς δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη επί του αποδεικτικού υλικού ή του τρόπου με τον οποίο αυτό αξιολογήθηκε. Κάνω όμως κάποιες σκέψεις για την υπόθεση αυτή καθώς με απασχολεί ιδιαίτερα και με προβληματίζει η έκβαση που αυτή είχε.

Έχω την τάση να σέβομαι τους διδάσκοντες εξ ορισμού, ίσως επειδή έχω πατέρα εκπαιδευτικό, ίσως όχι. Ο σεβασμός μου δεν είναι ποτέ άκριτος, ωστόσο υφίσταται, μέχρι τέλους, μέχρι (και εφόσον) το ίδιο το πρόσωπο που απολαμβάνει του σεβασμού μου, να ανατρέψει, να αντιστρέψει την εικόνα που έχω για εκείνο, να με αναγκάσει (και πάλι το ίδιο) να αποσύρω τον σεβασμό μου προς αυτό, το οποίο θα πράξω εν τέλει, όχι ελαφρά τη καρδία, και μετά μεγάλης λύπης.

Άλλοις λόγοις: Όπως δύσκολα μυθοποιώ, άλλο τόσο δύσκολα και απομυθοποιώ.

Στην προκειμένη περίπτωση, δύσκολα θα έχανα τον σεβασμό και την πίστη μου στους ανθρώπους που κατά τεκμήριο είναι μορφωμένοι, που κατά τεκμήριο διαθέτουν εχέγγυα βαθιάς κατάρτισης, επάρκειας και επιστημοσύνης. Τέτοιοι είναι κατ’ εξοχήν οι ακαδημαϊκοί. Δυσκολεύομαι λοιπόν να απαξιώσω ένα σύνολο προσώπων εντός της επιστημονικής κοινότητας (και αναφέρομαι στους καταδικασθέντες καθηγητές του Παντείου οι οποίοι διετέλεσαν πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, 1992- 1998). Δυσκολεύομαι ακριβώς, διότι δεν επρόκειτο καν για ένα αλλά για πλείονα του ενός πρόσωπα της εν λόγω κοινότητας τα οποία τελεσιδίκως πλέον κρίθηκε ότι είχαν εμπλοκή στα σοβαρότατα αδικήματα των υπεξαιρέσεων ποσού ύψους 8 εκατομμυρίων ευρώ περίπου, απάτης κατά του Δημοσίου, ψευδών βεβαιώσεων και πλαστογραφιών, που ελάμβαναν χώρα κατ’ εξακολούθηση και συρροή επί χρόνια σε βάρος της πανεπιστημιακής περιουσίας.

Δυσκολεύομαι και δεν θέλω να πιστέψω ότι μπορεί να«παρασύρθηκαν» συλλήβδην τόσοι άνθρωποι σε τέτοιου είδους παρεκτροπές. Δυσκολεύομαι και για τον επί πλέον (πεζό ομολογουμένως) λόγο, ότι οι αμοιβές των ακαδημαϊκών είναι ούτως ή άλλως αρκετά υψηλές, ενώ επίσης οι περισσότεροι έχουν έσοδα και από πρόσθετες δραστηριότητες σχετιζόμενες με την ακαδημαϊκή τους ιδιότητα, όπως είναι λ.χ. η συγγραφή και έκδοση πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, η τυχόν συμμετοχή τους σε επιστημονικές επιτροπές κλπ.. Και διερωτώμαι: τόσοι πολλοί άνθρωποι λοιπόν, τόσοι ακαδημαϊκοί, από καθαρή πλεονεξία, αγνόησαν τις συνέπειες των πράξεών τους και ρίσκαραν την υπόληψή τους, τη θέση τους στην κοινωνία, αλλά και την προσωπική τους ελευθερία; Και όλα τούτα για τα χρήματα; Που έτσι κι αλλιώς δεν τους έλειπαν; Ή μήπως για να βάλουν στα σπίτια τους ακριβά μάρμαρα τα οποία (φέρεται ότι) παράγγελναν επ’ ονόματι και για λογαριασμό του Πανεπιστημίου;

Δεν θα ήθελα ούτε είναι στις προθέσεις μου να αμφισβητήσω τη σχηματισθείσα δικανική πεποίθηση πολλώ δε μάλλον την ίδια τη δικαιοσύνη. Και τούτο διότι εάν το έπραττα (ή εάν πιο σωστά, καταλήξω ποτέ στο σημείο να το πράξω), εάν ποτέ, λέω, κλονιστεί ισχυρά η εμπιστοσύνη μου προς τη δικαιοσύνη, η πρώτη που θα πληγεί είμαι εγώ η ίδια, ως συλλειτουργός της. Θα πληγώ επαγγελματικά και υπαρξιακά. Απλώς στην προκειμένη περίπτωση θα προτιμούσα να πιστέψω ότι κάπου η δικαιοσύνη ίσως υπερέβαλε εαυτήν, από το να θεωρήσω πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι άνθρωποι αυτοί, οι πρυτάνεις του Παντείου Πανεπιστημίου, όντως διέπραξαν αυτά ακριβώς για τα οποία κατηγορήθηκαν και με τον τρόπο ακριβώς με τον οποίον τους αποδόθηκαν, δηλαδή με δόλο.

Αξιοσημείωτο είναι δε, σε ό, τι αφορά στην αυστηρότητα που επέδειξαν οι δικαστές της έδρας, και το γεγονός ότι η προηγηθείσα πρόταση της κ. Εισαγγελέως ήταν απαλλακτική, λόγω αμφιβολιών. Αμφιβολιών, οι οποίες απορρέουν ως επί το πλείστον από το γεγονός ότι οι Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις, ναι μεν ήταν εκείνοι οι οποίοι υπέγραφαν τα χρηματικά εντάλματα, πλην όμως, και εκ των πραγμάτων πολλές φορές, δεν ήταν σε θέση να ελέγχουν και να έχουν πλήρη εποπτεία της κατάστασης, ήτοι των πανεπιστημιακών αναγκών από τη μία και των ειδών τα οποία παραγγέλνονταν προς κάλυψή τους από την άλλη, δεδομένου ότι, ήταν κυρίως επιφορτισμένοι με τα αμιγώς ακαδημαϊκά (διδακτικά) τους καθήκοντα, οπότε, τίθεται αυτομάτως εν αμφιβόλω το στοιχείο του δόλου, του οποίου ελλείποντος ωστόσο, δεν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκαν οι Πρυτάνεις. Ούτε υπεξαίρεση, ούτε απάτη, ούτε ψευδής βεβαίωση, ούτε πλαστογραφία τελείται εξ αμελείας.

Και κάτι τελευταίο: ένας εκ των κατηγορουμένων, πρώην Πρύτανης, «πρόλαβε» και πέθανε. Και φοβάμαι για τους υπόλοιπους. Φοβάμαι. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μαθημένοι σε συνθήκες κράτησης. Να γυαλίζουν έπιπλα και να τρώνε ληγμένα. Φοβάμαι, λυπάμαι και ανησυχώ. Μιλάμε για ανθρώπους ηλικιών 60-70 ετών, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα τερματίσουν τη ζωή τους στη φυλακή. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Και εάν μεν έχουν πράγματι διαπράξει αυτά για τα οποία κατηγορούνται, η νομοθεσία, η ισονομία και η ισοπολιτεία, όσο σκληρό κι αν είναι, επιβάλλει την τιμωρία τους και μάλιστα, παραδειγματικώ τω τρόπω. Σε αντίθετη περίπτωση, όμως, ελπίζω οι εμπλεκόμενοι να δικαιωθούν και να αποκατασταθούν ηθικά, είτε σε επίπεδο αναίρεσης είτε ακόμη κι αν εξαντληθούν εις βάρος τους τα εθνικά ένδικα μέσα και χρειαστεί να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

4 Responses to ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣ Η Δίκη της Παντείου: ένας αναστεναγμός και δύο σκέψεις

  1. ανδρέας 29 Ιουνίου 2012 στις 1:49 μμ #

    Κατ’αρχάς υπάρχει νόμος ο οποίος απαλάσσει από την ποινή κράτησης όσους είναι 70 ετών και άνω, αυτοί θα την εκτίσουν στο σπίτι τους.

    Εν συνεχεία, μεγάλη πληγή η ΑΠΛΗΣΤΙΑ… σωστά τιμωρείται, μόνο που θα έπρεπε να επιδεικνύεται μεγαλύτερη ταχύτητα και ζήλος, και σε άλλες κατηγορίες (πχ. πολιτικοί, λέω εγώ τώρα).

    Τέλος, αυτά τα έκαναν οι ακαδημαϊκοί στην διοίκηση… σκεφτείτε να μπουν και οι ιδιώτες / μη ακαδημαϊκοί στις διοικήσεις.. θα πέσει πολύ γέλιο.. μπορώ να σας πω άπειρες ιστορίες από το πανεπιστήμιό μου στην Αγγλία και τις μιζούλες και τις προμηθειούλες που παίζουν για πλάκα λόγω του αυτοδιοίκητου και της εισχώρησης μη ακαδημαϊκών managers από τη βιομηχανία…

    • Βίκτωρ Τσιλώνης 30 Ιουνίου 2012 στις 6:39 πμ #

      Ανδρέα καλημέρα!

      Δεν διαφωνώ προσωπικά επί της ουσίας με όσα περιγράφεις και υποστηρίζεις.

      Επειδή, ωστόσο, η δίκη αυτή αφορούσε τέσσερις διαδοχικούς πρυτάνεις της Παντείου και επειδή ακόμη και ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωσή τους δημιουργούνται κάποια ερωτηματικά, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η κοινωνία ζητά και η εξουσία απλόχερα προσφέρει (και) εξιλαστήρια θύματα, καθώς οι μεγάλοι ένοχοι συνεχίζουν να απολάμβάνουν το απυρόβλητο…

  2. Ευαγγελος 3 Ιουλίου 2012 στις 3:16 μμ #

    ….Η κρυφή γοητεία της μπουζουαρζίας…….

    Με αυτόν τον (επιτυχημένο) δανεικό υπότιτλο συμπλήρωσε ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης το εκλαϊκευμένο έργο του με τον τίτλο “Καπιταλισμός”…..

    Ήθελε να καταδείξει ότι το συγκεκριμένο σύστημα (κοινωνικοοικονομικό και αξιών) είναι σύμφυτο με την σαγηνευτική αμαρτία της εγκληματικότητας “λευκού κολλάρου”.

    Ό,τι γράφω δεν αποτελεί μομφή για τους συγκεκριμένους κατηγορουμένους. Αγνοώ πλήρως τη δικογραφία και την αιτιολογία της δικανικής πεποίθησης…..

    Απλώς σε αυτό το σύστημα αξιών, πραγματικών και προσχηματικών, η σαγήνη αυτής της αμαρτίας είναι δυνατό να προσβάλει τους πάντες….Γι’ αυτό και η νομιμότητα διαχωρίζεται με μία λεπτή γραμμή από την παρανομία…..Μία γραμμή που την περνάει εύκολα ο καθένας…..Γι’ αυτό αυτού του είδους η παρανομία είναι και πιο αποδεκτή κοινωνικά από ένα βίαιο ας πούμε έγκλημα…..Γιατί στο κηνύγι της υπαρκτής ή πλασματικής ανάγκης την περνάει ο καθένας πανεύκολα……Ως εκ τούτου οι ακαδημαϊκές περγαμηνές δεν μπορούν να αποτελούν εχέγγυο από μόνες τους για κάτι…..Ίσα ίσα, μπορούν να αποτελέσουν το πολύτιμο υπόβαθρο για χίλιες και μία λογικές ή λογικοφανείς δικαιολογίες ή για ποικίλες προφάσεις που ψαχουλεύει ο καθένας για να τακτοποιήσει τη συνείδησή του…..

    Όπως επίσης σε αυτό το σκηνικό δεν έχει έδαφος η θεωρία των εξιλαστηρίων θυμάτων…Σε περιόδους που η γκανιότα μειώνεται, κάποιοι αποβάλλονται βίαια γιατί δε φτάνει για όλους…Αλλά είναι κανόνας του παιχνιδιού…Αν παίξεις τον αποδέχεσαι….Και παλεύεις να σωθείς με ό,τι έχεις. Ακόμη και με τη βιτρίνα του έντιμου βίου (λες και υπάρχει άτιμος πριν να παρανομήσει). Που είναι έντιμος γιατί κατά βάθος η “παρανομία” είναι από τις αποδεκτές.Μέρος του παιχνιδιού.
    Ο Πάγκαλος είχε δηλώσει ότι αν είχε ευκαιρία να μιλήσει με τον Άκη, θα του έλεγε: “Πως τα ‘κανες έτσι ρε Άκη;”. Κανονικά δε θα έπρεπε να έχει τέτοιες απορίες.
    Ο (εξαιρετικός) Ρούσσης αρθρογραφεί μετά θάνατον για τον αείμνηστο Πρύτανη. Συγκλονίζεται πως αυτός ο μορφωμένος άνδρας είχε τέτοια ροπή προς τον πολυτελή βίο.
    Ο γράφων παρίσταται στη σύγκλητο για την ίδρυση νομικής στο Πάντειο. Ο αντιπρύτανης Φαρμακίδης βλέπει το παιχνίδι (και τα κονδύλια) να χάνονται. Ο (επίσης αείμνηστος) αντιπρύτανης Φαρμακίδης, απευθυνόμενος στον Ρούσση, του λέει “Άντε γ……… ρε μ…………”.

    Έντιμος κατά βάθος είναι αυτός που, αν και του δίνεται δυνατότητα να παίξει, δεν έχει βιτρίνα. Έχει καθρέπτη που τον κοιτάει κάθε μέρα. Παραμορφωτικό ή όχι….Εκείνος που “δεν πάει” το παιχνίδι ή δε θέλει να αντικατασταθεί με βιτρίνα.

    Γυρνάω στο Βασίλη Ραφαηλίδη και τελειώνω. Ο αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Μαϊδώνης (αν θυμάμαι καλά) απελαύνεται από την Αλβανία. Μιλάει στον ΑΝΤ1 συγκλονισμένος…..για το “χριστεπώνυμο πλήθος των Αλβανών και Ελλήνων ορθοδόξων”, για την έμπρακτη βίωση της “φιλευσπλαχνίας του Κυρίου” που δε γνωρίζει εθνική καταγωγή….Μάταια παριστάμενοι και παραληρημαρικοί εθνικόφρονες τύπου Ζουράρι, Καργάκου, σμήναρχου Βρακά κ.λ.π. προσπαθούν να εκβιάσουν τον διωγμό του Έθνους….Φτάνουν να αμφισβητήσουν και την εθνική καταγωγή των Αλβανών ορθοδόξων….Εισπράττουν μία άρνηση ευγενική από το θύμα – διαφήμιση. Ο παριστάμενος Ραφαηλίδης (γνωστός άθεος) χαρακτηρίζει τον αρχιμαδρίτη έντιμο….

    Το Δίκαιο προέκυψε όταν η κοινωνία παρήγαγε πλεόνασμα. Είχε (και έχει) ως αντικείμενο την αναπαραγωγή του πλεονάσματος (τώρα το λένε ανάπτυξη) και τη διατήρηση του status quo της (ανισο)κατανομής του……….

    Κατερίνα, σε παρακαλώ μην πιστεύεις άλλο στη Δικαιοσύνη………

    • Βίκτωρ Τσιλώνης 3 Ιουλίου 2012 στις 3:39 μμ #

      Εξαιρετικό σχόλιο!

      Καλώς ήλθατε!

      Μετά χαράς θα μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε και κάποια δικά σας Αποτυπώματα Ημέρας αν το επιθυμείτε φυσικά κι εσείς!

      Μπορείτε να στείλετε αν το αποφασίσετε στο victor.tsilonis (at) intellectum.org